خمیری که از طریق روش های شیمیایی و مکانیکی تولید می شود، خمیر سفید نشده نامیده می شود که معمولاً به رنگ زرد یا قهوه ای است. برای برآورده ساختن الزامات استفاده از کاغذ و زیبایی شناسی، خمیر باید سفید شود. بلیچینگ شامل استفاده از مواد سفید کننده مناسب برای رسوب یا بی رنگ کردن لیگنین در خمیر از طریق اکسیداسیون، احیا یا تجزیه می شود و در نتیجه باعث سفید شدن خمیر می شود.
بیایید به چند روش رایج سفید کردن نگاه کنیم:
1. سفید کننده اکسیداتیو: در این روش از مواد سفید کننده اکسید کننده مانند هیپوکلریت برای شکستن ساختار لیگنین و حل آن استفاده می شود و در نتیجه سفیدی خمیر افزایش می یابد. با این حال، این ماده سفیدکننده{2}}بر پایه کلر باعث آلودگی محیطی قابل توجهی میشود و به تدریج با روشهای سفیدکننده مبتنی بر اکسیژن{3}} جایگزین شده است.
2. بلیچینگ کاهشی: در این روش از مواد سفید کننده کاهنده برای تغییر ساختار کروموفورها استفاده می شود که باعث رنگ زدایی می شود. این برای سفید کردن خمیرهای با عملکرد بالا مانند خمیر چوب زمینی و خمیر شیمیایی مکانیکی مناسب است زیرا باعث از بین رفتن اجزای الیاف نمی شود و ویژگی های خمیر اولیه را حفظ می کند. اما سفیدی کاغذ تولید شده با این روش سفیدکننده چندان پایدار نیست و پس از مدتی در معرض نور قرار گرفتن به رنگ اولیه خود برمی گردد.
